Jak motywować dziecko do nauki

0

uczniowie, flickr by Department for Communities and Local Government, licencja CC BY-ND 2.0

Istnieją różne koncepcje pedagogiczne, które mówią, jak motywować dziecko do nauki. Co innego zachęcić, gdy uczeń jest zdolny, a co innego, jeśli nauka przychodzi mu z trudem, wtedy potrzeba innych metod wychowawczych. Wszak prawo do nauki ma każdy – bez względu na to, czy w szkole są uczniowie „z klasą”, czy też zdarza się niegrzeczne dziecko (czasami niejedno). Mówiąc o motywowaniu, trzeba też mieć na uwadze fakt, że problemy szkolne to bardzo często głównie problemy wychowawcze. Wszak nie od dziś wiadomo, że rodzina jest pierwszym i najważniejszym miejscem, w którym kształtuje się młody człowiek. To ona wpływa na to, czy uczeń znajduje motywację do nauki, czy też nie. Środowisko wychowawcze decyduje też o tym, jakie metody należy podejmować wobec niego w szkole.

Nieśmiałe dziecko w szkole

Gdy problemy szkolne dotyczą dziecka, które ma kłopoty z odnalezieniem się w grupie rówieśniczej, głównym zadaniem jest zachęcenie go do kontaktów z rówieśnikami. Chodzi o to, żeby wchodził z nimi w relacje społeczne. Często jest tak, że dziecko, które ma bariery w komunikacji z drugim człowiekiem, zamyka się w sobie, nie zabiera głosu w kwestiach istotnych dla klasy. Cała terapia w stosunku do takiego ucznia ma być skierowana w stronę zachęcania go do aktywnego uczestnictwa w życiu szkolnym. Wszak więzi społeczne są podstawą sukcesu, nie tylko szkolnego. Jeśli mamy do czynienia z takim maluchem, trzeba go inspirować, krok po kroku, do dokonywania zmian. Warto np. zapytać dziecko, czy zgłaszało się dzisiaj w szkole. Można poprosić o wsparcie ze strony wychowawcy. Co prawda obowiązki nauczyciela dotyczą wszystkich dzieci w klasie, a nie tylko naszego nieśmiałego, ale zawsze warto spróbować.

Jeśli szkoła organizuje jakieś konkursy dla dzieci, należy zachęcać naszą nieśmiałą pociechę do tego, by brało w nich udział. Nie jest istotne, czy zdobyło jakieś miejsce na podium, ale fakt, że maluch w nich wystartował. Właśnie uczestnictwo w tego typu przedsięwzięciach szkolnych jest znakomitym pretekstem do tego, by rozwinąć w dziecku jakieś ciekawe pasje. Mogą one sprawić, że nasz nieśmiały uczeń nabędzie pewności siebie, oraz że stanie się prawdziwym ekspertem w jakiejś dziedzinie. Całe motywowanie do nauki opiera się na wzmacnianiu u dziecka poczucia własnej wartości. Musi wiedzieć, że potrafi, że może, że umie coś osiągnąć. Bez takiego postępowania, trudno umotywować malucha, który cechuje się nieśmiałością. To właśnie poczucie własnej wartości stanowi podstawę sukcesu edukacyjnego. Rozwijanie zainteresowań dzieci powinno znaleźć się w obszarze ciągłej troski rodziców. Chodzi o to, by mały człowiek poczuł wiatr w piersiach, poruszając się na terenie dobrze sobie znanym, na którym świetnie się odnajduje. Umotywuje go to do dalszych starań i osiągnięć w nauce. Istotną formą przekonywania dziecka co do jego możliwości, może być także uczestnictwo w zawodach sportowych. Wszelkie konkurencje sportowe dla dzieci dają szansę przełamania własnych ograniczeń i barier natury emocjonalnej. Pozwala im to odnaleźć się potem także na polu zdobywania wiedzy. Jeśli mały człowiek pozna swoje możliwości, doświadczy smaku sukcesu, łatwiej będzie go potem przekonać, że może odnosić sukcesy też w innych dziedzinach. U nieśmiałego dziecka świetne efekty może odnieść motywowanie przez sport. Zresztą – nie od dzisiaj wiadomo, że dzieci, które są sprawnie fizycznie, mają lepsze efekty w nauce. Mózg człowieka potrzebuje tlenu i ruch mu to zapewnia. Dodatkowe zajęcia sportowe można potraktować jako znakomite ćwiczenia dla mózgu i trening personalny w zakresie wiary we własne możliwości nieśmiałka.

Uczeń trudny

Inaczej trzeba motywować do nauki dziecko, które jest kłopotliwe w zachowaniu. Jego postępowanie często wynika ze złych warunków domowych. Ocena sytuacji umożliwi stwierdzenie takich czy innych problemów i pozwoli ustalić, jak mobilizować dziecko do nauki w momencie, kiedy nie ma ono zapewnionego poczucia bezpieczeństwa w środowisku rodzinnym. Tutaj metody postępowania są bardzo zbliżone, jak w przypadku dziecka nieśmiałego, tyle że w przypadku, gdy obiektem pracy jest dziecko nadpobudliwe, najważniejsze jest nauczenie go umiejętności koncentracji. Znakomitą ku temu okazją są zajęcia z szachów. Pozwolą one uczniowi, który wykazuje zespół nadpobudliwości psychoruchowej nauczyć się panować nad emocjami i skupiać na działaniu, które ma być wykonane w danej chwili.

szkoła, flickr by Department for Communities and Local Government, CC BY-ND 2.0

Gdy w domu jest nadpobudliwe dziecko, warto zapisać je także na zajęcia z nauki pływania. Woda działa odprężająco, pozwala zebrać myśli i jednocześnie zabiera mnóstwo energii, której nadmiar cechuje dzieci nadpobudliwe. Może się okazać, że właśnie dawka sportu wodnego poprawi sztukę skupiania się na jednej czynności przez dłuższy czas. Z pewnością ułatwią mu to także zajęcia plastyczne dla dzieci, w których będzie mógł wyrazić swoje emocje. Kto wie, może się okazać, że taki uczeń wykazuje zdolności właśnie w tym kierunku. Z pewnością jest to znakomite zajęcie na kłopoty z koncentracją u dzieci. Bez niej bardzo trudno o jakieś efekty. Zamiast wytykać dziecku jego roztrzepanie, zadbajmy o to, by miało gdzie spożytkować swoją energię, która go rozpiera i jest źródłem jego niepowodzeń szkolnych.

Dziecko zdolne w szkole

Motywowanie uczniów, którzy mają duże możliwości i sukcesy jest zadaniem najłatwiejszym. Nie ma potrzeby wzmacniania w takim uczniu poczucia własnej wartości, nie trzeba go uczyć sztuki koncentracji. Jak motywować do nauki uczniów, którzy na co dzień mają bardzo wysokie osiągnięcia? Przede wszystkim trzeba ich inspirować do odkrywania coraz to nowych horyzontów wiedzy. Służą temu różnego typu olimpiady szkolne, które pozwalają skonfrontować swoje możliwości z osiągnięciami pozostałych uczestników zmagań naukowych, najczęściej rówieśników. Liczne programy do nauki, które można znaleźć w Internecie inspirują takiego ucznia do ciągłego rozwoju.

Dziecko w szkole często nie ma możliwości wykazać się swoimi kompetencjami na tle reszty klasy. Wiadomo, nauczyciel jest ograniczony obowiązkami wobec pozostałych uczniów i na dzieci zdolne nie ma zbyt dużo czasu. Jedynie dodatkowe kółka zainteresowań i konkursy z poszczególnych przedmiotów dają mu szansę zaprezentowania swoich możliwości i  rozwijania pasji. Są świetnym sposobem motywowania go i jednocześnie okazją do odkrycia talentów. Warto także, aby dziecko startowało w programach unijnych, które zorientowane są na ucznia zdolnego. Często wymagają one od uczestnika zmagań, założenia przez niego konta internetowego, które będzie stanowić platformę komunikacji z pozostałymi uczestnikami projektu. Świetnie do tego celu nadają się zwłaszcza nauki ścisłe, w których nie ma barier komunikacyjnych, co pozwala na międzynarodowe zmagania z matematyki, fizyki czy informatyki. Wszelkie konkursy dla dzieci są znakomitą formą motywowania, pozwalają  rozwinąć w dziecku ciekawe pasje, umożliwiają mu pokazanie się od najlepszej strony.

Motywowanie do nauki winno odbywać się zawsze na różnych płaszczyznach. Jeśli zapomnimy o ciele i zaprzestaniemy prowadzić aktywny tryb życia, to nie mamy co liczyć na sprawne funkcjonowanie mózgu. Właśnie rozwijanie zainteresowań dzieci jest podstawowym zadaniem dla rodziców. Możliwości jest wiele. Warto, by uczeń chodził na zajęcia plastyczne dla dzieci, by nieobce mu były konkurencje sportowe. Decyzję o tym, jak mobilizować naszą pociechę do nauki powinno się podjąć po przyjrzeniu się jej zainteresowaniom, temperamentowi, osobowości.

Kłopoty z koncentracją u dzieci z pewnością utrudniają im odnoszenie wielkich sukcesów szkolnych. Niemniej jednak nie zamykają dziecku drogi do tego, by było w odpowiedni sposób motywowane. Takiemu maluchowi Trzeba dobrać  odpowiednie metody, dzięki którym będzie można wydobyć z niego to, co w nim najcenniejsze. Jak motywować dziecko do nauki, każdy rodzic musi ocenić indywidualnie. Nawet najbardziej oporny uczeń może odnosić sukcesy w szkole. Patrząc na swoje dziecko musimy przemyśleć, jak je zachęcić, a następnie stosować obraną taktykę krok po kroku.

Małgorzata Żmudzka-Kosała
Podziel się dalej.

O autorze

Dodaj odpowiedź